1907'de Linz'de doğan ama Prag'ta büyüyen Alexander Hammid (asıl adı Alexandr Hackenschmied), 2 Dünya savaşı arasında Çekoslavakya'da oldukça tanınmış bir fotoğrafçı ve yönetmendir. 1938 yılında Amerika'ya göç eden Hammid, Amerikan "Avant-Garde" sinema akımının içinde yer alır ve pek çok ilginç, ağırlıklı olarak kısa ve belgesel tarzı filme imza atar. 1942 yılında evlendiği Maya Deren (Kiev doğumlu fotoğrafçı, yönetmen, film teorisyeni) ile karı-koca olarak birlikte hoş çalışmaları da olan çiftin 1944 yapımı The Private Life of a Cat / Bir Kedinin Özel Hayatı filmini çok yeni izledik. Çift, Manhattan'daki Morton Caddesi'nde yer alan kendi dairelerinde bir erkek ve bir dişi kedilerini filme çekmeye başlamışlar. Daha sonra dişi kedinin hamile kalması, 5 yavru kedi doğurması ve doğum sonrasında yavrularını emzirip hayata alıştırması, tüm bu gelişmelere erkek kedinin tutumu yaklaşık 22 dakikalık filmlerini oluşturmuş. Kediseverlerin kaçırmaması gereken bir film!
KEDİLER etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster
KEDİLER etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster
1 Aralık 2015 Salı
7 Kasım 2014 Cuma
7 Ağustos 2014 Perşembe
7 Ağustos 2014 İstanbul'da bir kedi...
Küresel ısınma sonucu bocalayan iklimler, hava koşulları, bugün de İstanbul'u etkiledi.
Mini hortumlu, dolulu, yağmurlu, selli, fırtınalı, şimşekli hava öğleden sonra, akşama doğru megaköy'ü etkisi altına aldı. Aşağıdaki kedi, şanslı kedilerden olsa gerek.
Fotoğraf Internet ortamında anonim olarak paylaşılmıştır; benimle ilgisi yoktur.
24 Nisan 2013 Çarşamba
The Mask Of Dimitrios
Edebiyatta modern gerilim türünün mucitlerinden yazar Eric Ambler'in (1909-1998) 1939 tarihli yapıtından uyarlama, 1944 tarihli bir film
The Mask Of Dimitrios. Yönetmen Jean Negulesco'nun 30 yıllık (1940-1970) film kariyerinden izleyebildiklerimin arasına giren bir numaralı "Film Noir", Türkiye'de zamanında gösterime girdiği adıyla "İzmirli Dimitriyos'un Maskesi".
Elbette filmin içinden geçen alttaki karede görebileceğiniz "Eloise" ve "Abelard" adındaki iki muhteşem Siyam kedisine değinmeden de duramayacağım. Kediler gerçekten muhteşemdiler !
[shooting] [movie like speech:]* Frankie: Okay, this is the picture. Johnny's been hurt. He's been hurt bad. Woman: Look, we can't leave him here, we can't. Look, he's in a pool of blood. He's gonna die, I know it. Frankie: We've gotta leave him here, honey. We gotta. He won't talk, I promise you that! Will you Johnny? Woman: Frankie, I don't care whether he talks or not, I just can't leave him like this. Johnny Listen. Leave me here I... I... I can ... I can ... handle it. Woman: Oh, no, Johnny, no... [interlude] Frankie: The cops are outside. Luke's in the car. Come on, let's get the hell outta this joint. Woman: Frankie, when they get here wer're gonna be dead, I know we are! We don't have a gun! Frankie: Listen. We got three million... Listen, [spud]. We got three million in the can, here. We can't look after him, I'll send the bird to his mother. Come on, let's just get out of this place, we can do it! Woman: Oh, no, Johnny, no...[interlude] Frankie: Okay now, just lean up against that door. When I give the word "Go" we just..., we just go through it and blast at the same time. She came, as in the book, Mickey Spillane That Saturday night dark masquerade Had filled his friend with lead, the same, sweetheart But then, as nothing happens quite the same Investigation is the game He had to check her story right away-he dead Sam Spade his buddy Archer first to go he got it-he dead She spelt it out, how could they know the 'Fatman' got it -he dead Her sister didn't really live at all-confusion-he dead His chase led to the Fatman, to face the friends of Mr. Cairo [movie like speech:] Woman: Hey, there's a really terrific dress shop. Can we stop this raid while I buy a new gown? Frankie: I'll buy you the whole factory, sweetheart. Don't worry. That night, the double crosser got it right Pretending he was really dim He slipped to Sam a double gin (Mickey Finn) He woke, the boys had gone, but not his gun They'd left a note to lead him on The chase to find the Maltese Falcon-you bet- Early thirties gangster movies Set to spellbind population From Chicago to Hong Kong Via Istanbul the Talking Tong Dirty rats thru' prohibition Money flowed thru gangsterism Acting out this fantasy In Hollywoods vicinity The best part for the best rendition Al Capone he sent to prison Citizen Kane came fast and quickly Conquerin ol' New York City Poking fun at superstition Media became television Give me Cagney anyday Or Jimmy Stewart for President Or Edward 'G' and all those guys Who always shoot between the eyes Between the eyes Between the eyes... [movie like speech:] Kasper: ha, ha, well done Mr. Cairo, and what do you have to say about that, my friend? Spade: Allright. So you've got me in it. What about her? Brigid: Don't worry about me, I'm okay Kasper: Very magnanimous, sir, very magnanimous indeed, ha, ha, ha Mr. Cairo: You mean..., you won't make us an offer we... we can't refuse... Father love do you work, do you work for Mother Chances could call, and accept that, be no other Science as it might, disappear correspond with colour Chance is the fruit, will outlive, what is now the brother Call for total wealth to distribute like a picture In black and white, give it joy, give it, let it hit you Spoil our existence by extreme gift to population Father love do you work, do you work for Mother Tell me straight be the Godfather be no other Media Kings give us now give us total movie Straight right now, give it clear, give us total movie Now being here, being now, being here believing [movie like speeches:] Man: I don't know which words to put in there sweetheart, you know, I can't do it. Pretty kind of useless, though, don't you think so Mary? Man: Come with me to the far lands of Baghdad. Woman: Oh, if only I could. That's what I want more than anything in the world, but it could never be... Man: Of course it can... Woman: But my father would find us wherever we went. Yes, he has forbidden me to... to even speak to you, if he finds me now. I don't know what he'd do... Man: But he doesn't know that I'm... I'm a prince. Before, I was the thief of Baghdad now... Woman: It doesn't matter... Man: Then follow me, darling, follow me now to the ends of the Earth One on one to talk to you Like film stars they get close to you You've mirrored his appeal He wants you so, he wants to be beside you Then you pass by giving him the other side of you Like the mystics do So that every time he moves, he moves for you Soul and light can always see The meeting of true love and she This silent night and I, I guess a lonely mind might see I've seen love on the screen I've seen a screen goddesss and me-oh How often this, how often, this the power of you And so, I must confess Whatever I see I'm meant to be there with you With you, with you... Silent golden movies, talkies, technicolour, long ago My younger ways stand clearer, clearer than my footprints Stardom greats I've followed closely Closer than the nearest heartbeat Longer that expected-ther were great- Oh love, oh love just to see them Acting on the silver screen, oh my Clark Gable, Fairbanks, Maureen O'Sullivan Fantasy would fill my life and I Love fantasy so much Did you see in the morning light I really talked, yes I did, to Gods early dawning light And I was privileged to be as I am to this day To be with you... To be with you... [movie actor like speech:] Mr. Cairo: Listen. I have arranged this display for... For all of you people to... To come here this evening and I... I know you have been searched, but, what you... You don't realize is, is that in the back of the Maltese Falcon, I have it...
*Based / inspired on the three movies: "The Maltese Falcon" (1941). Directed by John Huston. Cast: Humphrey Bogart, Mary Astor, Peter Lorre, Sydney Greenstreet, Ward Bond, Barton MacLane, Gladys George, Lee Patrick, Elisha Cook Jr., Jerome Cowan and Walter Huston. "It's a wonderful life" (1946). Directed by Frank Capra. The speaker is imitating Jimmy Stuart in the section: "I don't know which words to put in there sweetheart.."). "The thief of Bagdad" (1924). Directed by Raoul Walsh. Cast: Douglas Fairbanks. [The section starting with: "Come with me to the far lands of Baghdad"].
1 Mart 2013 Cuma
Damlarda ! /// Déjà vu
10 Ocak 2013 Perşembe
Rentaneko
Nehir kıyısı boyunca “rent-aaaaaaaaaa-neko, neko ..neko…/ kedi kiralıyorummmmm, kiralık kedi” diye dolaşan Sayoko, yalnız insanları kalplerini ısıtacak kedileriyle bir araya getiriyor…
Diğer Naoko Ogigami filmleri için lütfen tıklayın:
Kamome shokudô / Kamome Diner / Kamome Lokantası
Megane / Glasses / Gözlük
Toiretto / Toilet / Tuvalet
9 Ocak 2013 Çarşamba
Toiretto
Geç tanıştığım ama Kamome shokudô / Kamome Diner / Ruokala Lokki / Kamome Lokantası ve Megane / Glasses / Gözlük filmlerini peşpeşe izleyip, sevdiğim yönetmenler arasına usulca yerleştirdiğim Japon kadın yönetmen Naoko Ogigami, şuradan öğrendiğime göre, yazıp yönettiği, 2010 yapımı, Toiretto
/ Toilet / Tuvalet filmini iki sebep üzerinden gerçekleştirmeye karar vermiş. İlk sebep, Kamome shokudô filminin ekibinde yer alan Fin çalışma arkadaşının Japonya’ya kendisini ziyarete geldiğinde Japon usülü otomatik yıkayan ve kurutan tuvaletleri inanılmaz ilginç bularak etkilenmesi, ikinci sebep ise, California’da yaşayıp sinema eğitimi aldığı yıllarda, Japon-Amerikan melezi bir arkadaşının hakikaten hiç İngilizce bilmeyen büyükannesi ile konuşmadan çok yakın bir ilişkiye sahip olmasıymış.
Toiretto / Toilet / Tuvalet filminin her ne kadar adı itici geliyorsa da, filmi izlemeye başlayınca, anneleri öldükten sonra, Japon “baa-chan”’ları yani büyükanneleri ile yaşamak zorunda kalan, "baa-chan"'ları ile kültürel farklılıkları had safhadaki Torontolu her biri pek ayrı birey olan 3 kardeşin keyifli öykülerine dahil oluyorsunuz çabucak. Tek kelime İngilizce bilmeyen, dolayısıyla torunlarıyla hiç konuşmayan baa-chan ile ne birbirleriyle ne de başkalarıyla iletişim kurmayı başarabilen 3 kardeşin bir şekilde anlaşabiliyor olması, ilişkileri, tavırları sizi etkiliyor. Ortanca kardeşin, "Baa-chan"'nın tuvaletten her çıkışta derin iç çekmesinin nedenini sorgulaması filmi çok hoş noktalara taşıyor. Elbette şu ana dek izlediğim tüm Ogigami filmlerinde olduğu gibi yemek pişirmek ve yemek ayrı bir keyif. Bir de filmin içinden muhteşem kedi “Sensei” geçiyor.
Naoko Ogigami ‘nin göze, kalbe ve ruha dokunan, izleyeni rahatlatan sinemasını çok seviyorum.
8 Şubat 2012 Çarşamba
The Future
Miranda July’ın yazıp, yönettiği, filmdeki esas kız Sophie’yi canlandırmanın yanında, “Paw Paw” isimli, filmin asıl kahramanı olan kediciği de seslendirdiği 2011 yapımı The Future / Gelecek filmi için ilk söyleyebileceğim, tuhaf bir film olduğu ("Tuhaf" kesinlikle olumlu yakıştırmamdır, en baştan belirteyim.) ! 
Dört yıldır birlikte olan Jason (Hamish Linklater -ya da izleyicilerin 2006-2010 yılları arasında “The New Adventures of Old Christine” dizisinden tanıdığı "Matthew" -) ile Sophie (Miranda July) çiftinin hayatlarına, bir patisi sakat bir kedicik aracılığıyla film süresince dahil oluruz.
Sophie küçük çocuklara dans dersi vermektedir; Jason ise, evde Internet kullanıcılarına teknik destek... Aralarında, tek kol hareketiyle zamanı durdurmak (ya da durdurduğunu varsaymak) gibi garip oyunlar oynamanın dışında, oldukça sıradan bir hayata sahipken, bir patisi sakat bir kediciği bulup veterinere götürmenin ardından, ikilinin hayatında her şey değişir.
Sakat kediciğin az bir ömrü kalmıştır; hayvan sağlığı merkezinde zorunlu olarak bir ay kalmak zorundadır. Bu bir ayın sonunda Sophie ve Miranda “Paw Paw” diye çağırdıkları kediyi evlerine alarak bakımını üstlenmeye karar verirler. Sonrasındaysa, kedi evlerine gelince sorumsuz hayatlarının yerine, artık sorumluk alacakları ayırdına vararak, son olarak rahat geçirecekleri önlerindeki bir ayda, iç seslerinin yönlendireceği şekilde istediklerini yapmaya karar verirler. Şimdi, "izleyiciler" olarak kendimize dönelim! Böyle bir durumda, bazı istisnalar hariç, herkesin ilk yapacağı, elbette işi bırakmak olacaktır. Öyle de olur. Sophie ve Jason işlerini bırakır. Jason küresel ısınmaya karşı sosyal sorumluk alarak, kapı kapı dolaşıp fidan satmaya, Sophie ise “her güne bir dans” projesini tamamlamak için evde dans edip Internet'in sonsuzluğuna bırakmak üzere kendini kayda almaya başlar... Jason, kapı kapı dolaşmaları sırasında, evinde, kendi evindeki benzer hatta aynı eşyalara sahip yaşlı bir adamla karşılaşır; aralarında bir dostluk başlar. Sophie ise veterinerde Jason’un aldığı karakalem resimde kendi kızını çizmiş adamı, telefonla arar ve her ikisinin de “Doğu”ya baktığını öğrenir! İkilinin gündelik bireysel seçimlerini izlerken, Jason’un geleceğinin Sophie ile yaşlanmak olduğunu fakat Sophie’nin giderek Jason’dan uzaklaşarak başka bir gelecek içinde kendini hayal ettiğini doğrudan gözlemleriz. Bu sıradışı çiftin bıkkınlık dolu hayatlarını röntgenlerken korktuğum başıma gelir: Olan, kediciğe olur !
Konuşan bir kedi ile Jason’un marifetleri (Dolunay’la konuşmak, gel-git oluşturmak ve tek kolunu kaldırarak zamanı durdurmak gibi) filmi gerçeküstü yapmış, üstelik karşı dursanız bile, size de sorgulama yaptırtmayı başarıyor film. “Ben kimsenin kedisi değilim. Ben kedi bile değilim. Ben, ben bile değilim.” diyen filmdeki kedicik gibi hissettim kendimi birden !
Dört yıldır birlikte olan Jason (Hamish Linklater -ya da izleyicilerin 2006-2010 yılları arasında “The New Adventures of Old Christine” dizisinden tanıdığı "Matthew" -) ile Sophie (Miranda July) çiftinin hayatlarına, bir patisi sakat bir kedicik aracılığıyla film süresince dahil oluruz.Sophie küçük çocuklara dans dersi vermektedir; Jason ise, evde Internet kullanıcılarına teknik destek... Aralarında, tek kol hareketiyle zamanı durdurmak (ya da durdurduğunu varsaymak) gibi garip oyunlar oynamanın dışında, oldukça sıradan bir hayata sahipken, bir patisi sakat bir kediciği bulup veterinere götürmenin ardından, ikilinin hayatında her şey değişir.
Sakat kediciğin az bir ömrü kalmıştır; hayvan sağlığı merkezinde zorunlu olarak bir ay kalmak zorundadır. Bu bir ayın sonunda Sophie ve Miranda “Paw Paw” diye çağırdıkları kediyi evlerine alarak bakımını üstlenmeye karar verirler. Sonrasındaysa, kedi evlerine gelince sorumsuz hayatlarının yerine, artık sorumluk alacakları ayırdına vararak, son olarak rahat geçirecekleri önlerindeki bir ayda, iç seslerinin yönlendireceği şekilde istediklerini yapmaya karar verirler. Şimdi, "izleyiciler" olarak kendimize dönelim! Böyle bir durumda, bazı istisnalar hariç, herkesin ilk yapacağı, elbette işi bırakmak olacaktır. Öyle de olur. Sophie ve Jason işlerini bırakır. Jason küresel ısınmaya karşı sosyal sorumluk alarak, kapı kapı dolaşıp fidan satmaya, Sophie ise “her güne bir dans” projesini tamamlamak için evde dans edip Internet'in sonsuzluğuna bırakmak üzere kendini kayda almaya başlar... Jason, kapı kapı dolaşmaları sırasında, evinde, kendi evindeki benzer hatta aynı eşyalara sahip yaşlı bir adamla karşılaşır; aralarında bir dostluk başlar. Sophie ise veterinerde Jason’un aldığı karakalem resimde kendi kızını çizmiş adamı, telefonla arar ve her ikisinin de “Doğu”ya baktığını öğrenir! İkilinin gündelik bireysel seçimlerini izlerken, Jason’un geleceğinin Sophie ile yaşlanmak olduğunu fakat Sophie’nin giderek Jason’dan uzaklaşarak başka bir gelecek içinde kendini hayal ettiğini doğrudan gözlemleriz. Bu sıradışı çiftin bıkkınlık dolu hayatlarını röntgenlerken korktuğum başıma gelir: Olan, kediciğe olur !
Konuşan bir kedi ile Jason’un marifetleri (Dolunay’la konuşmak, gel-git oluşturmak ve tek kolunu kaldırarak zamanı durdurmak gibi) filmi gerçeküstü yapmış, üstelik karşı dursanız bile, size de sorgulama yaptırtmayı başarıyor film. “Ben kimsenin kedisi değilim. Ben kedi bile değilim. Ben, ben bile değilim.” diyen filmdeki kedicik gibi hissettim kendimi birden !
2 Şubat 2012 Perşembe
Heidegger Okuyan Kedi !
Açıkçası en başta adı nedeniyle seçtiğim bir film oldu, yazar – yönetmen Onur Ünlü’nün 2010 yapımı Beş Şehir / Five Cities filmi. Usta yazarımız Ahmet Hamdi Tanpınar’ın Ankara, Erzurum, Konya, Bursa ve İstanbul'u anlatan “Beş Şehir” kitabının adını filmine vermiş Onur Ünlü, şu söyleşide okumuş olduğum üzere severmiş “Beş Şehir” derken oluşan tonlamayı. Kitabı da sevmiştir, sevmektedir diye düşünüyorum.
Yönetmenin dördüncü filmi olan bu film, benim ilk izlediğim filmi oldu. Onur Ünlü’nün ilk filmi olan 2007 yapımı Polis / Police filmini izlemedim ama yönetmenin Beş Şehir filminin içinde, bu filmi ile dalga geçmesini oldukça samimi buldum. Evet sanırım ilk kez bir filmini izlediğim (şu sıralar çok konuşulan dizisini de izlemedim hiç) Onur Ünlü için ilk söyleyebileceğim sıfat bu olacak; samimi olması. Üstelik bir de görsel olarak pek sevemesem de konuşan, tartışan bir kedi geçiyor Beş Şehir filminin içinden, ayrıca Heidegger okuyor bu kedi ! İyi ki Onur Ünlü karakterlerden birinin kedi olmasına karar vermiş.
İçinden trenler geçen bir film olduğu için bir başka noktadan daha yakalıyor beni film. İstanbul, Eskişehir ve Afyon şehirlerinde geçen filmde şehir olarak "beş şehir" yok ama beş ayrı insanın öyküsü var… Beş insan ya da beş şehir… Aydın, Osman, Şevket ve Tevfik Öğretmen ile Dilek... "Kedi" ise altıncı bir karakter olarak gerçeküstücü bir konumda filme yerleştirilmiş. Bir şekilde birilerinin ölümüne neden olan ve hayatları kesişen insanlarla, ölümün soğuk gerçekliği üzerine, vurucu diyaloglara dayalı ayrıksı bir film yapmış Onur Ünlü. Filmin tek sevmediğim ve katlanamadığım yönü müzikleri oldu diyebilirim.
Yönetmenin dördüncü filmi olan bu film, benim ilk izlediğim filmi oldu. Onur Ünlü’nün ilk filmi olan 2007 yapımı Polis / Police filmini izlemedim ama yönetmenin Beş Şehir filminin içinde, bu filmi ile dalga geçmesini oldukça samimi buldum. Evet sanırım ilk kez bir filmini izlediğim (şu sıralar çok konuşulan dizisini de izlemedim hiç) Onur Ünlü için ilk söyleyebileceğim sıfat bu olacak; samimi olması. Üstelik bir de görsel olarak pek sevemesem de konuşan, tartışan bir kedi geçiyor Beş Şehir filminin içinden, ayrıca Heidegger okuyor bu kedi ! İyi ki Onur Ünlü karakterlerden birinin kedi olmasına karar vermiş.
İçinden trenler geçen bir film olduğu için bir başka noktadan daha yakalıyor beni film. İstanbul, Eskişehir ve Afyon şehirlerinde geçen filmde şehir olarak "beş şehir" yok ama beş ayrı insanın öyküsü var… Beş insan ya da beş şehir… Aydın, Osman, Şevket ve Tevfik Öğretmen ile Dilek... "Kedi" ise altıncı bir karakter olarak gerçeküstücü bir konumda filme yerleştirilmiş. Bir şekilde birilerinin ölümüne neden olan ve hayatları kesişen insanlarla, ölümün soğuk gerçekliği üzerine, vurucu diyaloglara dayalı ayrıksı bir film yapmış Onur Ünlü. Filmin tek sevmediğim ve katlanamadığım yönü müzikleri oldu diyebilirim.
Kedi ve Şevket'in "çay" - "kahve" muhabbeti
"
Şevket: Hiç ilgilenmedi benimle (diğer "Beş Şehir" karakterlerinden biri olan Dilek'i kastediyor)… Çay içmeye davet ettim, oraya da gelmedi.
Kedi: Eee, çaydan.
Şevket: Ne çayı, ne ilgisi var?
Kedi: Çaydan, çaydan... Bu durumlarda kahve her zaman daha çok işe yarar. Bak, çayda kadınları rahatsız eden bir şey, böyle yerel bir tını var.
Şevket: Yerel mi? Ne alâkası var. Çay yerel, kahve değil mi?
Kedi: Bak, “Benimle kahve içer misin sorusu, bütün kadınlarda, hepsinde aynı rahatlatıcı çağrışımı yapar; beyaz fincan, porselen, şık, mayhoş aroma kokusu, hele Latin ezgileri heheeeyy neler neler..Ama çay, çay böyle “başarısız erkek” gibi bişiy demek çay.
Şevket: Bence artık Heidegger okuma; kafan iyice Naziler gibi çalışmaya başladı.
"
30 Aralık 2011 Cuma
22 Kasım 2011 Salı
Boğaziçi İskeleleri
Ne zaman Boğaz gezisi yapsak, aklımda hep Orhan Veli Kanık’ın “…Urumelihisarı’na oturmuşum / Oturmuşta bir türkü tutturmuşum…” dizeleriyle Boğaziçi İskeleleri’nde dolaştığımın ayırdına vardım.
Fotoğraf klasörlerini düzenlerken, bugünden tam bir yıl bir gün önce yaptığımız Rumelihisarı'ndan Ortaköy’e Boğaz gezisi fotoğraflarını ayırdım bugünkü günce notlarımda kişisel müzeme eklenmeleri için…
Dönüşte her zamanki gibi Ortaköy’ün yaramaz kedilerinden biri yolumuzu gözlüyordu.
[Fotoğrafların üzerine tıklayın, büyüsünler!]
Fotoğraf klasörlerini düzenlerken, bugünden tam bir yıl bir gün önce yaptığımız Rumelihisarı'ndan Ortaköy’e Boğaz gezisi fotoğraflarını ayırdım bugünkü günce notlarımda kişisel müzeme eklenmeleri için…
Dönüşte her zamanki gibi Ortaköy’ün yaramaz kedilerinden biri yolumuzu gözlüyordu.
